londyn.org.uk

Jestem przeciwnikiem abolicji podatkowej, co czasem wywołuje zdziwienie, więc postaram się pokrótce przedstawić swoje argumenty przeciwko.

Z punktu widzenia zasad, jestem przeciwko jakiekolwiek abolicji. Każda abolicja psuje prawo i powoduje spadek zaufania do niego. Przekaz społeczny abolicji jest taki: "Zawsze można jakieś prawo odkręcić". Skoro każdą rzecz można cofnąć, to czemu akurat nie jeszcze jedną? Abolicja podatkowa może być pierwszym królikiem w australijskim ogrodzie.

Abolicja podatkowa może przynieść jeszcze jeden efekt społeczny, szczególnie jeśli będzie na rękę jakiemuś politykowi. Może być elementem dzielącym - szczególnie poszkodowani będą osoby, które podatek zapłaciły. Ale też ludzie w kraju mogą się zastanawiać, dlaczego tym "milionom" ludzi, którzy wyjechali podarowano podatek, a im nie? I dlaczego oni muszą więcej płacić, bo inni nie zapłacili. Populizm? Jak najbardziej, ale wcale nie będę zdziwiony, jeśli ktoś zacznie grać tą kartą.

Opisywane powyżej argumenty są w swojej naturze przypuszczające, nie będące pewnikiem. Dla mnie, o wiele ważniejszym jest cel abolicji podatkowej. Wiele osób przedstawia abolicję jako "przecięcie wrzodu", wyrównanie sprawiedliwości. Jak dla mnie to jest tynkowanie starej tapety na murze z grzybem. Starymi tapetami są tu ustawy, dzięki którym cała sytuacja mogła zaistnieć. Grzybem jest zachowanie się polskiego rządu i instytucji mu podległych .

Najpierw o tapetach. Tutaj przede wszystkim wychodzi ustawa o podatku dochodowym, która nie dopuszcza odliczania obowiązkowych składek zdrowotnych z innych krajów. Na zdrowy rozum jest to sprzeczne z prawem unijnym, ale jakoś nikt nawet nie starał się tego wyprostować. Ja jestem świadomy, że w momencie przystąpienia do Uni było 70 tys aktów prawnych do przeglądnięcia, ale my w Unii jesteśmy od dobrych trzech lat! Nie wspomnę już, że prawo do odliczeń powinno dotyczyć wszystkich krajów na świecie, gdyż składka zdrowotna jest de facto podatkiem.

Druga śmierdząca tapeta to sławetne "centrum interesów życiowych", które w polskiej świadomości prawnej czy społecznej w ogóle nie istnieje. "Centrum interesów życiowych" jest pojęciem miękkim, z całą drabinką elementów decydujących, gdzie na zupełnie samiutkim dole jest zameldowanie. Jednak polskie powszechne (urzędnicze także!) myślenie cały czas opierają się na przestarzałym prawie meldunkowym, dzięki któremu każda rozmowa może stać się zupełnie bezsensowna. Moim zdaniem, urząd skarbowy powinien opracować spójny dokument z jasnymi kryteriami co decyduje o "centrum interesów życiowych" - od najbardziej prostych przykładów, typu "bezrobotny" zarejestrowany w Polsce, po bardziej skomplikowane typu ojciec rodziny ściągający rodzinę. Jak długo według rządu trzeba mieszkać w jakimś kraju, aby jego centrum tam się znajdowało? 183 dni w roku, 10 lat, umrzeć na emigracji? Zawsze będą sytuacje, które podlegają indywidualnego podejścia, ale w końcu zrobi się jaśniej. Ale tu nie o to chodzi w tej grze.

I tu dochodzimy to grzyba. Kwestiami podatkowymi w Polsce rządzi strach. Zupełnie kafkowski, umiejętnie podsycany strach. Z jednej strony - zainwestujcie swoje pieniądze w Polsce, a z drugiej - przemycona informacja urzędy ścigają podatki do sześciu lat wstecz. Z jednej strony minister zwiększy dzienne diety za pracę za granicą (bo to łatwiej, niż pomyśleć o legislacji), a z drugiej strony - publikacja w gazetach, że urzędy skarbowe Unii wymieniają się danymi i wszystko można sprawdzić. (Już kiedyś żartowałem, że każdy kto tylko trochę mówi po angielsku wyemigrował, więc nie wiem, kto te dane potrafi czytać, ale to inna sprawa.)

I tak cały czas. Dochodzi do tego, że Polacy pracujący na Wyspach boją się kupować nieruchomości w Polsce! Hiszpanie czy Irlandczycy się nie boją, bo im polski fiskus jest obojętny, ale Polakom - nie! Ostatnio miałem też raczej ostrą dyskusję z parą, która każdy mój argument kwitowała - "ty nie znasz polskiej skarbówki". Wykształceni Polacy, mieszkający w Londynie od trzech lat - boją się jakiegokolwiek działania finansowego w Polsce, bo fiskus przyuważy. Inny, bardzo mało śmieszny przykład. Jeden z dużych tygodników skontaktował się ze mną, że szukają ludzi, którzy wrócili z Wysp i otworzyli swój interes w Polsce. Znałem dwie takie osoby - obie niezależnie odmówiły rozmowy, gdyż zainwestowały znaczne pieniądze i boją się polskich urzędów.

Podsumowując - abolicja podatkowa to ładna droga na skróty, a nie zmierzenie się z prawdziwymi problemami. Czy abolicja poprawi samopoczucie Polaków na Wyspach? Możliwe. Czy zmieni cokolwiek, aby Polacy chcieli wrócić do kraju? Moim zdaniem - nie.