Podczas mojej niedawnej rozmowy ze znajomą, zapytałem się jak wygląda rynek pracy w Warszawie. Usłyszałem, że całkiem nieźle skoro jej partner – informatyk klasy B – dostał znaczącą podwyżkę i pracodawca zaczął o niego dbać. I w ten sposób spotkałem się po raz pierwszy z określeniem „informatyk klasy B”. Ustaliliśmy, że pod tym określeniem kryje się osoba bez informatycznego wykształcenia, która pracuje w szeroko pojętym zawodzie informatyka. Na pewno posiada wykształcenie średnie, ale z reguły ma wykształcenie wyższe, często magisterskie.

Myślę, że wszyscy znamy takie osoby – zarówno po kierunkach ścisłych: fizyce, matematyce czy astronomii, jak i bardziej humanistycznych: archeologii, polonistyce czy socjologii. Prywatnie znam jeszcze lekarza, który rzucił swoją profesję dla informatyki. I nie wiem jakim był chirurgiem, ale programistą jest naprawdę dobrym. Różne są przyczyny zmiany zawodów – niewątpliwie rynek informatyczny cały czas rośnie i każdy - kto ma choć trochę analityczny umysł – może wkroczyć na ścieżkę informatycznej kariery.Do takiej decyzji przyczynia się także powszechna opinia, że praca informatyka jest dobrze płatna. Dodatkowo, każdemu zdarza się zmienić zainteresowania, a przy takim powszechnym użytkowaniu komputerów i internetu, nie jest trudno znaleźć fascynujący temat – od obróbki zdjęć po sztuczną inteligencję postaci z gier.

Niestety – zmiana zawodu, to także spóźniony start kariery. Często pada wtedy pytanie o – jak ja to nazywam – turbo dopalacze: przyśpieszone kursy Cisco albo Microsoft, które się kończą odpowiednimi certyfikatami. Kursy reklamowane także jako gwarantujące zatrudnienie i dające automatyczną podwyżkę. Prawda jest taka, że certyfikaty te są zaprojektowane dla ludzi mających już doświadczenie. Po prostu same certyfikaty nie są dla pracodawcy przekonywujące, jeśli ktoś nie ma praktyki. Pokazują tylko, że ktoś jest bardzo zdeterminowany i potrafi wkuć na pamięć dużą ilość materiału, ale to nie czyni z takiej osoby dobrego informatyka.

Jeśli już miałbym coś polecać jako dopalacz – to polecałbym normalną uczelnię. Kursy magisterskie trwają pełen rok i z reguły dyplomy z Polski są zaliczane. Są uczelnie, które oferują kursy wieczorowe i w niepełnym wymiarze godzin, więc można rozłożyć naukę na raty. Jedynym miejscem newralgicznym jest wybór uczelni, który może decydować o tym, jak się potoczą rozmowy o pracę.

Niezależnie od tego jakie skończyło się kursy – warto mieć pod ręką coś na kształt portfolio. Swego czasu wylądował u nas na rozmowie Zoli – Węgier, który przyjechał do Londynu po maturze. Historia jakich wiele, chciałoby się powiedzieć. Zaczął studiować na University of Westminster (kiedyś to była raczej zła uczelnia, ale ostatnio ma co raz lepsze notowania) i udało mu się zdobyć licencjata z informatyki. Generalnie to nigdy nie wiadomo czego się spodziewać po takich osobach. Ale gdzieś w CV podał stronę, którą złożył dla jakiejś małej firmy. I się okazało, że kod HTMLa pod spodem jest bardzo „czysty”, zawiera dobrze zaprojektowany CSS, a cała strona nie zawiera błędów semantycznych. Może ktoś się śmiać, że przyjmujemy ludzi na podstawie HTMLa – to nieprawda, są jeszcze testy. Ale ta stronka była jakimś konkretem, od którego można było zacząć rozmowę.

Dlatego też – jeśli tylko myślisz o pokazaniu się pracodawcy – zrób coś konkretnego. Może przyłącz się do jakiegoś projektu Open Source? Albo zacznij odpowiadać na grupach dyskusyjnych. Nawet mały blog z Twoimi codziennymi informatycznymi odkryciami lub problemami może być Twoim silnym punktem w rozmowie.

Wracając do pierwszego akapitu i „informatyka klasy B”, który dostał podwyżkę. Niewątpliwie rynek pracy się poprawił, ale też jest druga strona medalu. „Informatyk klasy B” zaczyna karierę później i dopiero po paru latach doświadczenia przestaje ciążyć jego wykształcenie – wtedy właśnie dostaje poważne podwyżki.

A to dopiero początek. Bo śmiem twierdzić, że „informatyk klasy B” ma większe szanse piąć się do góry niż „A-informatyk”. Z dwóch powodów: determinacji i tzw. soft-skills. Aby się przebić na rynku informatycznym „B-informatyk” musi się wykazać determinacją, a jest to cecha wymagana do pokonywania kolejnych szczebelków na drabince kariery. Po drugie - „A-informatycy” ( i mówię to z pełnym przekonaniem) mają naturalne problemy z komunikacją, zrozumieniem intencji i całym wachlarzem społecznych zachowań. Są po prostu w przerażającej większości geekami. A to powoduje, że wolą pracować z komputerami niż ludźmi i będą raczej się specjalizować w kwestiach technicznych niż menadżerskich.

Tak więc, drodzy „informatycy klasy B”, kariera w informatyce stoi przed Wami otworem, jeśli tylko uda się Wam wejść na pierwszy szczebelek. I mówię to ja – osoba, której żaden z szefów (i szefowych) nie mógł się pochwalić dyplomem z informatyki :)